Сяргею Прылуцкаму

Дзевяноста другі дзень лета – прывітаньне школе і верасьню!
Упадаю ў дзяцінства, кладуся й сябе яшчэ да Ўнівэру сьню.

Ані згадкі пра першага верасьня, помню толькі раніцы ўзімку,
калі мама гаворыць “пад’ём”, а я ў позе Марфэя з падушкай ў абдымку.

Душ, сьняданак са смакам зубное пасты і перад дарогай легальная кава…
Аднаклясьніцы ногі дастануць з-пад футра: чым вышэй, тым болей цікава.

І заняткі, дзе нафта – бяз коштаў, а кокс – гэта ўсё яшчэ кокс,
і сябры ў перапынку паказваюць постэр з красуняй Самантаю Фокс…

А назаўтра я зьехаў у вёску, дзе сьнегу да самых стрэх,
і два тыдні вакацыяў сьніў сябе зь ёю на постэры – сьмех і грэх!

Ну, вы толькі ўявіце нас разам, якія мае, блін, шанцы:
яна ў стрынгах і топлес, а я ў палітоне і шапцы-вушанцы!..

Мэдагляды й прышчэпкі – ня тыя, што ў ваннай, зусім ня тыя!
Цёця доктар, а зь ёй мэдсястра, і абедзьве яшчэ маладыя.

І адна як на постэры, толькі ў халаце, дарэчы – кароткім.
І са мной адбываюцца дзіўныя рэчы, заўважныя гэтым цёткам.

І тады я на радасьць фрэйдыстам крычу, што баюся ўколу…
Прачынаюся… шчасьце… мне 34 – і болей ня трэба ў школу!