Раз уночы з ноўтбукам я вучыўся розным штукам,
Задрамаў, ды гучным стукам абудзілі праз акно.
Я падумаў: «Што такое? Нават у маім пакоі
Не пакінуць у спакоі! Грукаюць, бы ў даміно.
Што патрэбна гэтым гоям? Можа быць, маё майно?
Kurwa! Merde! Shit! Говно!»

Раптам — бачу, не ціхоня! — ў чорна-шэрым балахоне
Птушка скок на падваконьне, бы зьбіраецца ўвайсьці,
Як паважная матрона. Я прамовіў ачмурона:
«Так і ёсьць, ня глюк, варона! У дванаццаць безь пяці.
Без адзінага патрона дом бярэ: «А ну пусьці!»
Вось шанцуе мне ў жыцьці!»

Я сказаў зачаравана: «О крылатая нірвана!
Заставайся, прымеш ванну, для цябе яна — басэйн!
Сфоткаць бы такую птушку! Я парваў бы ўсю фрэндстужку!
Прызямляйся на падушку. Піва хочаш? Ёсьць партвэйн.
Назаві сваю мянушку. Тэрмінатар? Франкенштэйн?»
А варона: «Ніхт фэрштэйн!»

Я падумаў, што ў вароны гэты нумар быў каронны.
Хоць адказ быў падазроны, але ўсё-такі адказ!
Гэта птушка з мудрай хеўры. Як адкажа, то шэдэўры!
І пытальныя манэўры пачынае новы сказ:
«Як ідзе на рынку эўра? Што чуваць пра нафту й газ?»
А варона: «Вас іс дас?»

Я патыліцу пачухаў: «Ну, а можа, ты вяшчуха?
Чапля шызая Шухшухга раптам не твая сястра?
Дзе твой сябра Гаявата? І чаму так пазнавата?
Што з табой? У дзюбе вата? Кінь хоць слова-паўтара!
Не маўчы прыдуркавата! Нам знаёміцца пара!»
А варона: «Ні хера!»

Ты ад Мінкіна Алега з прывітаньнем? Мой калега
«Крумкача», нібыта «Lego», разьбярэ і зноў зьбярэ.
Я таксама вам, пярнатым, быў бы сябрам і фанатам,
Толькі крыць уночы матам?! Лепш кудахтай на дварэ!
Твой візыт мне кампраматам. Ты ж ні бэ, ні кукарэ…
Я кажу табе: харэ!..

Птушка вылецела ў фортку. Не павешу ў нэце фотку.
Заўтра буду мець пякотку, але п’ю за песьняра.
Не пайшла варона ў масы, праляцела міма касы,
Бо пытаньні і адказы не даводзяць да дабра:
«Ніхт-фэрштэйны» й «вас-іс-дасы» з-пад птушынага пяра
Азначаюць… ні хера!